Vanaf het moment dat May Rooijakkers het podium oploopt zitten we als publiek in het verhaal. May spéélt niet Judas, ze IS Judas, in de 63 minuten die de voorstelling duurt. Deze Judas neemt ons, de bezoekers, mee in zijn gevoelswereld. Het is een monoloog over zijn twijfels, z’n goede bedoelingen, de keuzes die hij maakt. Het klinkt logisch, zo anders zouden wij het niet doen. We twijfelen immers allemaal wel eens, nemen allemaal wel besluiten die uiteindelijk heel anders uitpakken dan onze intentie was.
De thee wordt koud. We zijn stil, luisteren en kijken met aandacht.
Alleen de camera klikt. Klikt vaak, want elke foto is raak. De mimiek van May, haar handen die zich strekken, krommen of vouwen… haar hele lijf vertelt het verhaal van de man die verrader genoemd wordt, en wiens naam daarom nooit meer aan kinderen gegeven wordt. En man die een mens was, net als wij.
De muziek die zo nu en dan klinkt ondersteunt het verhaal, geeft het extra kleur.
Ze spreekt alsof het haar eigen gedachten zijn die ze uitspreekt, alsof ze zoekt naar woorden om haar gevoelens weer te kunnen geven. Terwijl we weten, door de aankondiging, dat het stuk is gebaseerd op een tekst van toneelschrijfster Lot Vekemans.
Na afloop zijn we er nog lang van onder de indruk. Op de vooravond van Pasen, ‘Stille Zaterdag’, hebben we Judas leren kennen.
Klik op onderstaande afbeelding om de foto’s in het online album te bekijken.